براي تو تا سنگ صبور درد دلم باشي
پستي اختصاصي براي نرگس عزيزم
خوب من در پست قبلي من هيچ تعريف و تمجيدي وجود نداشت (انتظار مهرباني داشتم ... چه بيهوده!!! )... من فرياد زدم كه به مرداب درجا زدن رسيده ام ... اين يعني پوسيدن، يعني تهي شدن و يعني به انتها رسيدن
اگر بخواهم درد دلهايم را در اينجا هوار كنم ... ديوارها فرو مي ريزد، چرا كه تنها ديوارها هستند كه مي دانند پوزخندهاي پنهاني مردان چه معنا دارد! تنها ديوارها هستند كه مي دانند زنان چرا سكوت كرده اند! تنها ديوارها هستند كه مي دانند كه شده اند پناه همه ي بي حرمتي ها و شايد تنها ديوارها باشند كه با من درد مي كشند ... دردي كه اگر نباشد فريادي خواهد شد
عزيز من!مي بيني من دلخوش نكرده ام به تساوي زنان و مردان كه اين افسانه ديگر به درد خواباندن كودكي هايمان هم نمي خورد ... اين افسانه ي پوچ ديريست كه اسباب تفنن نامرداني شده كه نمي دانند ما تنها حرمت مي خواهيم ... نمي خواهيم به پاس روز زن برايمان گل افشاني كنند ... تنها و تنها حرمت بدارند و بدانند كه واژگان چه بي رحمانه به دنياي با حرمت زن ايراني مي تازند و انسانيت را نابود مي سازند.
آري خوب من! ما بي حرمت شده ايم ... تنها خود را فريب مي دهيم با بيگاري در دنياي توليد و مصرف امروز به اسم تساوي ... و باز اين تساوي لعنتي به سكوتمان وامي دارد چون هزاران گره در زندگي داريم كه شكستن سكوت همه ي آنها را كور مي كند ...
آخ نرگس عزيزم كاش مي دانستي چقدر فرياد دارم ... كاش مي دانستي چقدر درد مي كشم ... شايد روزي بداني چراكه آموخته ام براي تمام وجودم حرمت قائل شوم و ...
روزي فرياد خواهم زد ... روزي كه شايد بسيار نزديك باشد
تا آن روز ذكر شبانه ام مي شود :
...
تو اهل دانش و فضلي ، همين گناهت بس